Ile razy myślałeś, że już nie dasz rady?

Ile razy myślałeś, że nie dasz rady...

wejść do budynku znienawidzonej pracy.
wstać w nocy do dziecka
pojechać do rodziny na święta
przedstawić prezentację przed grupą w pracy, szkole
dotrwać do końca nudnej podróży
kolejnej przeprowadzki
nawrotu choroby
pójść na badanie
przy pobieraniu krwi
mieć znowu złamanego serca
nie widzieć bliskiej ci osoby
po bezsennej nocy iść do pracy, szkoły, gdziekolwiek
spojrzeć w oczy tej konkretnej osobie
znieść niektórych osób
przeżyć kolejnego ataku paniki
zadzwonić do kogoś
umówić się na spotkanie
wymyślić cokolwiek
rzucić alkohol
wyjść z domu
wrócić do formy sprzed operacji
wrócić na trening                                                   
skończyć trening
wsiąść do samolotu
skończyć fatalne dla ciebie znajomości
znieść bólu
odezwać się do obcych ludzi na spotkaniu, imprezie
wrócić do pracy, szkoły po długiej przerwie
przetrwać nawrotu depresji
zdać egzaminu
zadzwonić do niej
kiedy ktoś cię zostawi
zrobić dzisiaj treningu
odmówić spotkania
odmówić pomocy
spytać jej/go czy pójdzie z tobą na kolację
wytrzymać kolejnej zimy
iść na terapię
usługiwać rodzinie
połączyć kilka prac na raz
połączyć pracę ze studiami
wysyłać cv
sprzątnąć w końcu mieszkanie
przeprosić


No dobra, nie wiem jak wy, ale bardzo często wydaje mi się, że nie dam już rady albo że w ogóle nie dam rady zanim jeszcze do czegoś się zabrałam. Obecnie jest już troszkę lepiej. Wpływ na to ma wiek i płynące z niego doświadczenie, wyciąganie refleksji na temat siebie, swoich zachowań i uczuć, a tym samym wyższa samoocena, pewność siebie bla bla bla.

Żeby nie przedłużać, wielokrotnie powinnam zakończyć coś, co sprawiało, że budziłam się o 4 nad ranem i myślałam załamana, że już nie wyrobię. Ale było też sporo wydarzeń, w których to nie dam rady  w działaniu pokazywało mi, że radzę sobie dobrze. Recepty brak :) Ja jestem człowiek, który często myśli i czuje, że k****, nie chcę, nie mogę więcej, nie mam siły. Może jest was więcej ;) W takim razie nie jesteście już z tym osamotnieni. Tylko chyba jeszcze gorsza :), tak sobie myślę teraz, jest ta myśl, że ja, k****, muszę dać radę. I tak oto w moim mózgu biją się: nie dam rady vs. nie mogę nie dać rady.  Omg...






Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Powiew wiosny, ciepło nadchodzi, moje (ambitne) plany na wakacje :)

Obraz
Wiecie co... Ostatnio przypadkiem trafiłam na filmiki na youtube chłopaka, który jeździ po świecie właściwie non stop. Ma pracę zdalną, więc pracuje i podróżuje, tak w wielkim skrócie. Bywa w krajach bardzo ciepłych, kolorowych, ciekawych (nazwa jego kanału: Programista na wakacjach - mega fajny, polecam, polecam, polecam!).  I tak Wam powiem, że miałam obejrzeć jeden film, który docelowo mnie zainteresował, a obejrzałam już chyba wszystkie i chyba obiecuję, że kiedy przyjdą do nas serio letnie temperatury, to od 8. rano będę siedziała w ogrodzie :D.  Będę siedziała, podziwiała piękno i spokój natury, wsłuchiwała się w dźwięki płynące z puszczy. To wszystko będę dopełniała treningami, aby podtrzymać moją fenomenalną (hahahha) formę. Nie umknie mi żaden promień słońca.  Ok, to brzmi w sumie zabawnie, ale oddaje zmęczenie szarością. Ogólnie jestem osobą, która ma w sobie dużo pozytywnych emocji, kocham śmiać się tak, aż mnie skręca, żartować, po prostu lekko żyć ...
Czytaj więcej

Czego nie wiedziałam mając 20 lat, a wiem mając 30

Obraz
1. Że w wieku lat 30 nie jestem w stanie wziąć nawet jednego bucha papierosa, nie mówiąc już o wypaleniu całego. 2. Wiem, żeby nie słuchać innych, a zwłaszcza tych radzących. Zaobserwowałam, że osoby, które oceniały mnie, próbowały radzić, NIGDY same nie zastosowały się do rad, które próbowały mi dać. 3. Nie wiedziałam, że z tyloma osobami będę żyła przez jakiś czas dobrze, przyjacielsko, po czym dzisiaj nawet z nimi nie rozmawiam. 4. Że w wieku 30 lat nie jest się starym. 5. Nie sądziłam, że zacznę naukę innego języka niż angielski. 6. Że będę potrafiła zrobić pompkę. 7. Nie muszę się kolegować ze wszystkimi, bo NIE CHCĘ i nie wszędzie ze wszystkimi będę się tak samo dobrze czuła. Że nie muszę spotykać się z ludźmi przy których czuję się źle. 8. W wieku 20 lat nawet przez chwilę nie pomyślałam, że w wieku 30 lat zapomnę o moim kompleksie jakim były nogi... Dawniej dziewczyny,  z którymi szłam do klubu, mogły iść  w spódniczkach, a ja nigdy przenigdy - tylko ...
Czytaj więcej

2019 - co mi po tobie zostaje?

Obraz
Napisanie tego tekstu chodziło mi po głowie kilka dni.  Kończy się rok, który był dla mnie powiem Wam trudny. Pierwszy raz w życiu poczułam co to znaczy mieć "pod prąd".  Co to znaczy, że naprawdę się nie udaje. Że nie idzie. Z drugiej strony, jak mam coś napisać, udostępnić, zawsze mam myśli na temat tego, "czy warto"  pokazywać prawdziwszą siebie. Czy się uzewnętrzniać? Jak mocno? Są tacy, którzy udostępnili ostatniego posta w 2012 i żyją. Tylko czy ja tak właśnie chcę żyć XD haha No nie. W takim razie jaki był dla mnie ten rok, czego się dowiedziałam, co mi się potwierdziło, a może co odkryłam. 1. Czas mija bardzo szybko. Ile setek razy rano szłam do pracy, odczuwałam stres przed tym co mnie czeka. Myślałam, że dziś nie dam rady, że ja tam po prostu nie chcę iść. I owszem, bywało i bywa różnie. Raz w porządku, innym razem nieprzewidywalnie, niesamowicie męcząco... tylko że już jest dawno po tym wszystkim. To i tak wszystko minęło. Ile razy miałam naprawdę...
Czytaj więcej