Czym jest inspiracja? Czym jest ten mały kopniak...

Czym jest inspiracja? Czym jest ten mały kopniak, ale bardzo przyjemny, który sprawia, że zaczyna się chcieć? W kim lub czym on jest? Pamiętam to charakterystyczne uczucie, kiedy była we mnie niesamowita potrzeba pewnego rodzaju rozwoju. Poszerzania horyzontów. Czytania, pisania, słuchania. To było fantastyczne! Przypadło to na okres studiów. Zwłaszcza tych pierwszych, ale podczas podyplomowych to uczucie, ta pasja wróciła. Bardzo duży wpływ miały na to osoby, a raczej pewne osobowości, które w moich oczach, w tamtym czasie, nosiły w  sobie tę niezwykłą iskrę. Charyzmę, magnetyzm. Tego nie ma każdy, tego nie da się wyuczyć. To jest to coś, co lubię w ludziach. Kiedy przyciągają, czymś. Słuchałam wykładowców i ćwiczeniowców (niektórych) i chłonęłam. Ich słowa, ich samych, ich temperamenty. Też tak chciałam. I to był ten niesamowity kop 
do działania. Tamten czas też był ważny, bo te 7 lub 10 lat temu naprawdę zaczynało kształtować się
we mnie właściwie wszystko co
mam w głowie.


I teraz ten pozytywny vibe (wieeem, to jest taki pretensjonalny zwrot) jest we mnie i nie zginął. I myślę, że ta umiejętność szukania tego co dobre, ciekawe, dające siłę, pozwoliła mi przetrwać trudne dla mnie lata. Inspiracje wszelkie, bardzo szerokie,  dawały mi mnóstwo nadziei. Szukałam ich w ludziach, którzy się podnosili, którzy otwarcie mówili o ludzkich ułomnościach i dzięki temu mogłam się z nimi utożsamiać, poczuć lepiej, że nie tylko ja tak mam. To z kolei pomogło mi krok po kroku zaakceptować wiele rzeczy w moim życiu i potraktować je jako normalne, ludzkie. 


I skąd ten przypływ weny do pisania. A no własnie stąd, że przeczytałam opublikowany wiersz znajomej ze studiów. Wow! Ile osób kryje się z pisaniem. Ja pisałam wiersze od szkoły podstawowej i do liceum nie wiedział o tym nikt. Miałam, i mam nadal, tyle kalendarzy, rożnych powyrywanych kartek z moją poezją. To była jedna z najskrytszych rzeczy jakie w sobie nosiłam. To przychodziło nagle. Serio! Siedziałam chociażby na pętli w autobusie i bach, musiałam spisać swoje myśli, uczucia. Musiałam! I to zawsze miało formę wiersza. 

I dziś urzekła mnie poezja znajomej. Zainspirowała, oczarowała. Że tak otwarcie, że pisze. A przecież poezja to naprawdę, to co najczulszego, najsłabszego w nas. Tak mi się wydaje.  I zawsze (prawie) działa na mnie, kiedy ktoś nosi w sobie prawdę. Ma naturalność i prostolinijność w sobie. I ja to czuję od ludzi. I to mnie urzeka, inspiruje i potocznie mówiąc, czaruje mną.
Ach! :-)


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Powiew wiosny, ciepło nadchodzi, moje (ambitne) plany na wakacje :)

Obraz
Wiecie co... Ostatnio przypadkiem trafiłam na filmiki na youtube chłopaka, który jeździ po świecie właściwie non stop. Ma pracę zdalną, więc pracuje i podróżuje, tak w wielkim skrócie. Bywa w krajach bardzo ciepłych, kolorowych, ciekawych (nazwa jego kanału: Programista na wakacjach - mega fajny, polecam, polecam, polecam!).  I tak Wam powiem, że miałam obejrzeć jeden film, który docelowo mnie zainteresował, a obejrzałam już chyba wszystkie i chyba obiecuję, że kiedy przyjdą do nas serio letnie temperatury, to od 8. rano będę siedziała w ogrodzie :D.  Będę siedziała, podziwiała piękno i spokój natury, wsłuchiwała się w dźwięki płynące z puszczy. To wszystko będę dopełniała treningami, aby podtrzymać moją fenomenalną (hahahha) formę. Nie umknie mi żaden promień słońca.  Ok, to brzmi w sumie zabawnie, ale oddaje zmęczenie szarością. Ogólnie jestem osobą, która ma w sobie dużo pozytywnych emocji, kocham śmiać się tak, aż mnie skręca, żartować, po prostu lekko żyć ...
Czytaj więcej

Czego nie wiedziałam mając 20 lat, a wiem mając 30

Obraz
1. Że w wieku lat 30 nie jestem w stanie wziąć nawet jednego bucha papierosa, nie mówiąc już o wypaleniu całego. 2. Wiem, żeby nie słuchać innych, a zwłaszcza tych radzących. Zaobserwowałam, że osoby, które oceniały mnie, próbowały radzić, NIGDY same nie zastosowały się do rad, które próbowały mi dać. 3. Nie wiedziałam, że z tyloma osobami będę żyła przez jakiś czas dobrze, przyjacielsko, po czym dzisiaj nawet z nimi nie rozmawiam. 4. Że w wieku 30 lat nie jest się starym. 5. Nie sądziłam, że zacznę naukę innego języka niż angielski. 6. Że będę potrafiła zrobić pompkę. 7. Nie muszę się kolegować ze wszystkimi, bo NIE CHCĘ i nie wszędzie ze wszystkimi będę się tak samo dobrze czuła. Że nie muszę spotykać się z ludźmi przy których czuję się źle. 8. W wieku 20 lat nawet przez chwilę nie pomyślałam, że w wieku 30 lat zapomnę o moim kompleksie jakim były nogi... Dawniej dziewczyny,  z którymi szłam do klubu, mogły iść  w spódniczkach, a ja nigdy przenigdy - tylko ...
Czytaj więcej

2019 - co mi po tobie zostaje?

Obraz
Napisanie tego tekstu chodziło mi po głowie kilka dni.  Kończy się rok, który był dla mnie powiem Wam trudny. Pierwszy raz w życiu poczułam co to znaczy mieć "pod prąd".  Co to znaczy, że naprawdę się nie udaje. Że nie idzie. Z drugiej strony, jak mam coś napisać, udostępnić, zawsze mam myśli na temat tego, "czy warto"  pokazywać prawdziwszą siebie. Czy się uzewnętrzniać? Jak mocno? Są tacy, którzy udostępnili ostatniego posta w 2012 i żyją. Tylko czy ja tak właśnie chcę żyć XD haha No nie. W takim razie jaki był dla mnie ten rok, czego się dowiedziałam, co mi się potwierdziło, a może co odkryłam. 1. Czas mija bardzo szybko. Ile setek razy rano szłam do pracy, odczuwałam stres przed tym co mnie czeka. Myślałam, że dziś nie dam rady, że ja tam po prostu nie chcę iść. I owszem, bywało i bywa różnie. Raz w porządku, innym razem nieprzewidywalnie, niesamowicie męcząco... tylko że już jest dawno po tym wszystkim. To i tak wszystko minęło. Ile razy miałam naprawdę...
Czytaj więcej