Koniec studiów, egzamin, przemyślenia na temat nauki


Hmmm, tak zbierałam się do napisania tego posta i zbierałam. Temat nieco, bym rzekła, średnio ciekawy, bo dotyczący studiów. Wiadomo, studenci zawsze przeżywają swój los i każda sesja do dla nich standardowo koniec świata. Przynajmniej u mnie tak było :D Zawsze były w tym czasie składane naprawdę żarliwe modły (musiały być wysłuchiwane, bo moja wiedza na pewno nie wystarczała na zdawanie zbyt wielu egzaminów). Następnie przychodziły obietnice poprawy i głęboka wiara w to, że od nowego semestru nie ma bata, uczę się regularnie. Że nie powtórzę traumy sesji, nie powtórzę picia energetyków i nauki o 3.00 w nocy, kiedy to mózg już nie przyjmuje zbyt dużo. No i tak co semestr przez 5 lat :D hahahha naprawdę tak było! Ale to mowa o moich pierwszych studiach, czyli... polonistyce. 


To zdjęcie nie jest przypadkowe. Kojarzy mi się z siłą,
 może dlatego że właścicielką tego zestawu została
silna kobieta. 
Ten egzamin, który mnie czeka, jest już egzaminem końcowym po studiach podyplomowych. Matko, te studia to był dla mnie raj. Po pierwsze, w końcu (!), to co studiowałam, interesowało mnie. Oczywiście, były jakieś tam przedmioty, na których było słabo. Nie zmienia to faktu, że ogółem to przyuczałam się (fajne słowo) do tego w czym się dobrze czułam. I tu nachodzi mnie refleksja... matko, co ja znosiłam na polonistyce i to prze 5 lat życia. Studiując pedagogikę ZROZUMIAŁAM, że przechodziłam przez męczarnię. Z tym, że ja byłam pewna, że tak musi być. Że każdy się męczy, że trzeba się męczyć, że to tak ogólnie w życiu wygląda. Pisanie pracy magisterskiej (która osobiście mi się mimo wszystko podoba hahahha) to było piekło. Nie czułam tekstu literackiego. Nigdy. Zbyt prosto patrzę na życie, za bardzo lubię realizm, żeby odpływać w fabułach. Ja tu chciałam odpływać w jakieś analizy psychologiczne bohaterów, a niestety to nie było tematem analizy tekstu. Kocham dokumenty, tak, to do mnie przemawia. Ja je po prostu rozumiem :D  Do dziś słysząc jak ktoś pyta mnie o coś filologicznego, to mam wstręt. Słyszę, że przecież jesteś polonistką... please, don't kill my vibes!  


Nie mogę jednak skreślać ogólnego dorobku moich studiów. To co pewne, że dzięki uczelni naprawdę poszerzyłam horyzonty. Druga ważna dla mnie sprawa, że miałam kontakt z wykładowcami, a kilkoro z nich było dla mnie ogromną inspiracją. Mieli w sobie to coś, co pozytywnie na mnie działało. Po ich zajęciach miałam w sobie taką siłę i chęć do rozwoju intelektualnego. Bardzo sobie to cenię. Po trzecie, nawiązałam przyjaźnie i znajomości, które trwają do dziś. 

Zmierzając do końca (gratuluję, że nadal tu ze mną jesteś i czytasz me wynurzenia), to... i uciekła mi myśl :D Mniejsza z tym. Za tydzień egzamin podsumowujący 1,5 roku studiów podyplomowych. Mam ochotę na kolejne, ale musiałyby panować na nich tak dobre warunki, jakie miałam na tych. Bo ja już nie zamierzam sobie utrudniać życia. No way...  










Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Powiew wiosny, ciepło nadchodzi, moje (ambitne) plany na wakacje :)

Obraz
Wiecie co... Ostatnio przypadkiem trafiłam na filmiki na youtube chłopaka, który jeździ po świecie właściwie non stop. Ma pracę zdalną, więc pracuje i podróżuje, tak w wielkim skrócie. Bywa w krajach bardzo ciepłych, kolorowych, ciekawych (nazwa jego kanału: Programista na wakacjach - mega fajny, polecam, polecam, polecam!).  I tak Wam powiem, że miałam obejrzeć jeden film, który docelowo mnie zainteresował, a obejrzałam już chyba wszystkie i chyba obiecuję, że kiedy przyjdą do nas serio letnie temperatury, to od 8. rano będę siedziała w ogrodzie :D.  Będę siedziała, podziwiała piękno i spokój natury, wsłuchiwała się w dźwięki płynące z puszczy. To wszystko będę dopełniała treningami, aby podtrzymać moją fenomenalną (hahahha) formę. Nie umknie mi żaden promień słońca.  Ok, to brzmi w sumie zabawnie, ale oddaje zmęczenie szarością. Ogólnie jestem osobą, która ma w sobie dużo pozytywnych emocji, kocham śmiać się tak, aż mnie skręca, żartować, po prostu lekko żyć ...
Czytaj więcej

Czego nie wiedziałam mając 20 lat, a wiem mając 30

Obraz
1. Że w wieku lat 30 nie jestem w stanie wziąć nawet jednego bucha papierosa, nie mówiąc już o wypaleniu całego. 2. Wiem, żeby nie słuchać innych, a zwłaszcza tych radzących. Zaobserwowałam, że osoby, które oceniały mnie, próbowały radzić, NIGDY same nie zastosowały się do rad, które próbowały mi dać. 3. Nie wiedziałam, że z tyloma osobami będę żyła przez jakiś czas dobrze, przyjacielsko, po czym dzisiaj nawet z nimi nie rozmawiam. 4. Że w wieku 30 lat nie jest się starym. 5. Nie sądziłam, że zacznę naukę innego języka niż angielski. 6. Że będę potrafiła zrobić pompkę. 7. Nie muszę się kolegować ze wszystkimi, bo NIE CHCĘ i nie wszędzie ze wszystkimi będę się tak samo dobrze czuła. Że nie muszę spotykać się z ludźmi przy których czuję się źle. 8. W wieku 20 lat nawet przez chwilę nie pomyślałam, że w wieku 30 lat zapomnę o moim kompleksie jakim były nogi... Dawniej dziewczyny,  z którymi szłam do klubu, mogły iść  w spódniczkach, a ja nigdy przenigdy - tylko ...
Czytaj więcej

2019 - co mi po tobie zostaje?

Obraz
Napisanie tego tekstu chodziło mi po głowie kilka dni.  Kończy się rok, który był dla mnie powiem Wam trudny. Pierwszy raz w życiu poczułam co to znaczy mieć "pod prąd".  Co to znaczy, że naprawdę się nie udaje. Że nie idzie. Z drugiej strony, jak mam coś napisać, udostępnić, zawsze mam myśli na temat tego, "czy warto"  pokazywać prawdziwszą siebie. Czy się uzewnętrzniać? Jak mocno? Są tacy, którzy udostępnili ostatniego posta w 2012 i żyją. Tylko czy ja tak właśnie chcę żyć XD haha No nie. W takim razie jaki był dla mnie ten rok, czego się dowiedziałam, co mi się potwierdziło, a może co odkryłam. 1. Czas mija bardzo szybko. Ile setek razy rano szłam do pracy, odczuwałam stres przed tym co mnie czeka. Myślałam, że dziś nie dam rady, że ja tam po prostu nie chcę iść. I owszem, bywało i bywa różnie. Raz w porządku, innym razem nieprzewidywalnie, niesamowicie męcząco... tylko że już jest dawno po tym wszystkim. To i tak wszystko minęło. Ile razy miałam naprawdę...
Czytaj więcej