Skąd pomysł na tworzenie biżuterii?

Bardzo często zadawane jest mi pytanie skąd pomysł na tworzenie biżuterii? Po prostu, skąd to się wzięło? Dla mnie odpowiedź jest oczywista. Od zawsze, od kiedy pamiętam, uwielbiałam biżuterię, oglądałam ją i nosiłam. Nadmorskie stoiska były moje! Na nich znajdowały się całe zwoje naszyjników i innych atrakcji cieszących się moim zainteresowaniem. Przeszłam drogę od bransoletek z muszelkami, przez niesamowicie zdobne, pełne najrozmaitszych zawieszek ciężkie bransolety, po kolczyki i pierścionki własnej roboty. Dosłownie. Malowałam na drewnianych, przygotowanych  specjalnie pod rękodzieło pierścionkach i kolczykach własne, artystyczne i natchnione cuda-wianki.

Nie zapomnę mody z czasów gimnazjum i początków liceum na noszenie długich kolczyków. Zwłaszcza na ważne, szkolne wydarzenia typu bal lub studniówka. To było to, co każda szanująca się nastolatka musiała mieć w swojej kolekcji.

Moją uwagę zawsze przykuwały palce pełne pierścionków. Marzyłam, żeby ich tyle nosić, podobało mi się to niesamowicie, ale jak się okazało w praktyce, tylko u kogoś. Próbowałam zakładać kilka pierścionków na palce, ale cały czas je czułam. Jednak do dziś z podziwem spoglądam na estetycznie dobrane pierścionki. To cieszy moje oko.

Swoją przygodę z tworzeniem biżuterii zaczynałam jeszcze na studiach. Demontowałam zakupioną na przestrzeni lat biżuterię i stąd pozyskiwałam naprawdę śliczne, ciekawe elementy. Dodatkowo, zamawiałam elementy potrzebne do rękodzieła. Tworzyłam intuicyjnie, bez określonego ściśle stylu. Coś w kierunku boho (tak, uwielbiałam niegdyś boho i etno). Spod mojej ręki głównie wychodziły artystyczne kolczyki i duże pierścionki.

Jak widać, zamiłowanie do biżuterii to moje drugie ja. To co nosiłam często było podyktowane ówczesną modą dla szalonych nastolatek ;-) Teraz, po kilkunastu latach prób i niekoniecznie błędów, kiedy mój gust biżuteryjny już się ukształtował, wiem, czego oczekuję od biżuterii, wiem jaka mi się podoba, ale jej nie założę :) i wiem, która idealnie wpasowuje się w mój styl, tryb życia i chcę ją nosić codziennie. Najbliższy jest mi minimalizm. Biżuteria ma być piękna, chcę ją nosić cały czas, dosłownie, ale nie może mi przeszkadzać. Musi być piękna, ma zdobić, a zarazem być praktyczna, codzienna. W tym nurcie tworzę i w takim czuję się doskonale.

A skąd pomysł na tworzenie biżuterii? Po pierwsze, kocham biżuterię, noszę ją cały czas i możliwość tworzenia tego, co kiedyś oglądałam za szybami wystaw jest niesamowita (pamiętacie to marzenie, żeby na noc zostać zamkniętym w supermarkecie? To moje w pewnym stopniu się spełniło). Zamieszczę też dość wymowną grafikę, która będzie drugą częścią mojej odpowiedzi na to pytanie:




Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Powiew wiosny, ciepło nadchodzi, moje (ambitne) plany na wakacje :)

Obraz
Wiecie co... Ostatnio przypadkiem trafiłam na filmiki na youtube chłopaka, który jeździ po świecie właściwie non stop. Ma pracę zdalną, więc pracuje i podróżuje, tak w wielkim skrócie. Bywa w krajach bardzo ciepłych, kolorowych, ciekawych (nazwa jego kanału: Programista na wakacjach - mega fajny, polecam, polecam, polecam!).  I tak Wam powiem, że miałam obejrzeć jeden film, który docelowo mnie zainteresował, a obejrzałam już chyba wszystkie i chyba obiecuję, że kiedy przyjdą do nas serio letnie temperatury, to od 8. rano będę siedziała w ogrodzie :D.  Będę siedziała, podziwiała piękno i spokój natury, wsłuchiwała się w dźwięki płynące z puszczy. To wszystko będę dopełniała treningami, aby podtrzymać moją fenomenalną (hahahha) formę. Nie umknie mi żaden promień słońca.  Ok, to brzmi w sumie zabawnie, ale oddaje zmęczenie szarością. Ogólnie jestem osobą, która ma w sobie dużo pozytywnych emocji, kocham śmiać się tak, aż mnie skręca, żartować, po prostu lekko żyć ...
Czytaj więcej

Czego nie wiedziałam mając 20 lat, a wiem mając 30

Obraz
1. Że w wieku lat 30 nie jestem w stanie wziąć nawet jednego bucha papierosa, nie mówiąc już o wypaleniu całego. 2. Wiem, żeby nie słuchać innych, a zwłaszcza tych radzących. Zaobserwowałam, że osoby, które oceniały mnie, próbowały radzić, NIGDY same nie zastosowały się do rad, które próbowały mi dać. 3. Nie wiedziałam, że z tyloma osobami będę żyła przez jakiś czas dobrze, przyjacielsko, po czym dzisiaj nawet z nimi nie rozmawiam. 4. Że w wieku 30 lat nie jest się starym. 5. Nie sądziłam, że zacznę naukę innego języka niż angielski. 6. Że będę potrafiła zrobić pompkę. 7. Nie muszę się kolegować ze wszystkimi, bo NIE CHCĘ i nie wszędzie ze wszystkimi będę się tak samo dobrze czuła. Że nie muszę spotykać się z ludźmi przy których czuję się źle. 8. W wieku 20 lat nawet przez chwilę nie pomyślałam, że w wieku 30 lat zapomnę o moim kompleksie jakim były nogi... Dawniej dziewczyny,  z którymi szłam do klubu, mogły iść  w spódniczkach, a ja nigdy przenigdy - tylko ...
Czytaj więcej

2019 - co mi po tobie zostaje?

Obraz
Napisanie tego tekstu chodziło mi po głowie kilka dni.  Kończy się rok, który był dla mnie powiem Wam trudny. Pierwszy raz w życiu poczułam co to znaczy mieć "pod prąd".  Co to znaczy, że naprawdę się nie udaje. Że nie idzie. Z drugiej strony, jak mam coś napisać, udostępnić, zawsze mam myśli na temat tego, "czy warto"  pokazywać prawdziwszą siebie. Czy się uzewnętrzniać? Jak mocno? Są tacy, którzy udostępnili ostatniego posta w 2012 i żyją. Tylko czy ja tak właśnie chcę żyć XD haha No nie. W takim razie jaki był dla mnie ten rok, czego się dowiedziałam, co mi się potwierdziło, a może co odkryłam. 1. Czas mija bardzo szybko. Ile setek razy rano szłam do pracy, odczuwałam stres przed tym co mnie czeka. Myślałam, że dziś nie dam rady, że ja tam po prostu nie chcę iść. I owszem, bywało i bywa różnie. Raz w porządku, innym razem nieprzewidywalnie, niesamowicie męcząco... tylko że już jest dawno po tym wszystkim. To i tak wszystko minęło. Ile razy miałam naprawdę...
Czytaj więcej